Łysienie typu żeńskiego

Dużym problemem estetycznym oraz psychologicznym jest łysienie androgenowe występujące u kobiet. Ten problem jest obecnie duży bowiem wygląd zewnętrzny, szczególnie u kobiet, odgrywa bardzo ważna rolę. Ten typ łysienia jest jedną z najczęstszych postaci łysienia u kobiet, dotyczy ono 20-60% kobiet przed ukończeniem 60 roku życia.
Uwarunkowania genetyczne odgrywają bardzo ważną rolę w badaniu przyczyny tego typu łysienia, a sposób dziedziczenia jest niejednorodny. U kobiet z predyspozycją genetyczną, wrażliwe na androgeny mieszki włosowe niektórych okolic ciała są nadmiernie pobudzane bądź hamowane. W takim przypadku poziom androgenów u tych kobiet może być podwyższony lub prawidłowy. Główną rolę w powstawaniu procesu łysienia odgrywa dihydrotestosteron – metabolit testosteronu powstający przy udziale 5alfa- reduktazy. Dihydroepiandrosteron (DHEA) i androstendion, są prekursorami testosteronu u kobiet. Są one wytwarzane przez korę nadnerczy, natomiast testosteron wytwarzany jest przez jajniki. W jądrach komórkowych mieszków włosowych są zlokalizowane receptory dla androgenów. Mieszki włosowe w różnych okolicach ciała wykazują zmienną wrażliwość na działanie androgenów. Największe przerzedzenie włosów obserwuje się w okolicy czołowej , gdzie mieszki włosowe najbardziej są podatne na ich działanie. Natomiast w okolicy potylicy nie obserwuje się utraty włosów ani u mężczyzn, ani u kobiet, bowiem tam mieszki włosowe nie wykazują wrażliwości na działanie androgenów. U kobiet nie dochodzi do całkowitego wyłysienia ponieważ poziom testosteronu u kobiet jest niższy niż u mężczyzn. 5Alfa- reduktaza, Enzym odpowiedzialny za konwercję testosteronu do dihydrotestosteronu- 5Alfa-rekutaza,, znajduje się w komórkach mieszka włosowego. Występują 2 izoenzymy: 5alfa-reduktaza typu1 i typu 2. Proces łysienia u mężczyzn związany jest przede wszystkim z nadmierna aktywnością 5alfa-reduktazy typu 2, natomiast u kobiet za łysienie odpowiedzialne są obydwa enzymy, jednakże z przewagą 5alfa-reduktazy typu1. Istotną rolę odgrywa również Dihydrotestosteron odgrywa również istotna rolę, ponieważ wpływa on na komórki mieszka włosowego w dwojaki sposób. Powoduje on miniaturyzację mieszka włosowego, co prowadzi do powstawania włosów coraz krótszych, cieńszych oraz jaśniejszych. Drugi mechanizm działania dihydrotestosteronu polega na skróceniu czasu trwania fazy anogenu, czyli wzrostu włosa, oraz na wydłużeniu okresu, w którym mieszek włosowy wytwarza nowy włos po utracie włosa telegenowego.

 

Diagnostyka łysienia androgennego.

Pierwszym etapem w ustaleniu diagnozy jest dokładne badanie podmiotowe z uwzględnieniem przebiegu procesu utraty włosów, czasu trwania, stosowanego leczenia, występowania chorób dermatologicznych, a także innych schorzeń ( endokrynologicznych, ginekologicznych, onkologicznych), które mogą mieć wpływ na wzrost i utratę włosów.
U kobiet pierwsze oznaki łysienia mogą pojawiać się u kobiet już ok 20 roku życia, jednak częstość występowania schorzenia wzrasta wraz z wiekiem. Pojawienie się szerszego przedziałka widocznego przy czesaniu jest pierwszym charakterystycznym objawem łysienia typu żeńskiego. Natomiast po monopauzie występuje utrata włosów i dotyczy ok. 30% kobiet.

Łysienie androgenowe u kobiet może przebiegać w dwojaki sposób :

  • według typu męskiego , w którym początkowo występuje przerzedzenie włosów w okolicy kątów czołowych i szczyty głowy, a następnie rozprzestrzenia się w kierunku okolicy skroniowej i ciemieniowej
  • według typu kobiecego, w którym występuje rozlane przerzedzenie włosów obejmujące centralną część skóry głowy z zachowaniem 2-3 centymetrowego pasma owłosienia w okolicy czołowej. Ten typ łysienia występuje wyłącznie u kobiet. Należy podkreślić, że nie dochodzi tu do całkowitej utraty włosów

Niezwykle ważne w ustaleniu diagnozy jest oznaczenie stężenia poszczególnych hormonów. Jako podstawowe należy oznaczyć w surowicy krwi stężenie wolnego oraz całkowitego testosteronu, dihydroepiandrosteronu oraz estrogenów. Przy występowaniu objawów chorobowych, mogących sugerować inne zaburzenia ze strony narządów wydzielania wewnętrznego, należy rozszerzyć diagnostykę o badania stężenia prolaktyny, LH, FSH w surowicy krwi.

 

Leczenie łysienia

Pomimo wielu badań dotyczących cyklu wzrostu włosa i poznania czynników wpływających na jego zahamowanie, nadal brak jest leku, którego działanie spowodowałoby trwały i satysfakcjonujący efekt terapii łysienia androgenowego.
Leczenie tej dermatozy powinno być uzależnione od stopnia jej zaawansowania oraz od nasilenia i stężenia hormonów androgenowych.
Naturalne i trwałe efekty w leczeniu i zwalczaniu łysienia jest obecnie przeszczep włosów. Pomimo wielu sposobów w zwalczaniu łysienia, obecnie przeszczep włosów jest jedyną sprawdzoną i godną polecenia metodą leczenia.


Comments are closed.